سلام

.... اکنون بر این باورم که شاید به ظاهر این گفته که "فرزندان عصای دست پدر و مادرشان در دوران پیری هستند" درست باشد اما در حقیقت این پدرها و مادرهایند که در همه حال چه با مهر و محبتشان در زمان حیات و چه با دعاهای خیرشان پس از مرگ، عصای دست فرزندان می باشند.

پدر مهربانم، اینک پس از هفت سال از درگذشتت، هنوز هم چشمان مشتاقم به دستهای دعا گونه ات می باشد... دستانم را بگیر تا عصایی باشد برای تن خسته و رنجورم...